Bezorgd…
Filippenzen 4 vers 6 en 7: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus”
Voor en na mijn rugoperatie, vijf jaar geleden, kwam ik erachter dat lichaam en ziel niet één zijn: als je door vreselijke pijn gekweld wordt, of als je lichaam door ziekte of ouderdom afzichtelijk wordt, kun je in je eigen lichaam gevangen zitten. Zo erg was het met mij nog niet, wij hadden nog steeds hoop dat het goed zou komen en dat gebeurde ook: God zij dank!
Maar als het einde ooit echt nadert? Wat dan? We mochten het bij mijn moeder zien gebeuren: ze was negentig jaar, haar lichaam ging haperen en daar begon ze al afscheid van te nemen. Ze verlangde naar verlossing, ze verlangde naar het einde, én een nieuw begin.
Tja, dat is lekker gemakkelijk als je zo oud mag worden. Als dit nu eens op veel jongere leeftijd gebeurt? Ik denk aan mijn vader: plotseling overleden door een hartstilstand, toen hij 63 jaar was. Wij waren er nog niet aan toe! Hij achteraf bezien wel, doordat hij een jaar eerder elf weken in het ziekenhuis had gelegen. Hij is toen bang geweest. God maakte hem er toen al klaar voor, dat geloof ik zeker!
God wil het ons leren en daar heeft Hij een mensenleven voor nodig. Alleen God weet hoelang dat bij elk van ons duurt en hoeveel tijd Hij heeft om ons daarop voor te bereiden. Dat is toch een geruststelling? Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we achterover mogen leunen en afwachten wat er gebeurt. We moeten er wel wat voor doen, maar dat mag in het vertrouwen dat God ons daarin leidt. Ik hoorde eens een geloofsgenoot zeggen: “We moeten bereid zijn.” Die opmerking kwam uit een zeg maar wat ‘zwaardere’ kerk. Over de nuances daarvan kun je van mening verschillen. Je kan niet altijd met de dood in je schoenen leven, maar je moet wel vertrouwen hebben in de afloop. Let wel: ik oordeel niet over die geloofsgenoot! We doen het geen van allen goed en God is lankmoediger dan wij denken! Wij onderschatten onze grote God, Die via verschillende wegen tot Zijn doel komt: onze redding voor het eeuwige leven.
Tot hier had ik dit verhaal al een tijd ‘op de plank liggen’, ik wist er geen slot aan te krijgen.
Tot we vorige week een rouwkaart kregen van een hoogbejaarde kerkgenote. Ik mocht zo nu en dan een eindje met haar oplopen. Ze was goudeerlijk en recht voor z’n raap: “Ik ben bang om dood te gaan. Mijn Jan niet, hij had een vast vertrouwen, ik wou dat ik dat ook had.” Je doet je best haar te overtuigen van de goedheid van God, Die alles goed maakt. Op de terugweg naar huis was ik bezorgd om haar, ik wist dat mijn woorden tekortschoten. Mijn woorden bleken niet loos, God hielp! Bovenaan haar rouwkaart staat: “De Heer is mijn Herder, Psalm 23” en dan: “In dit vertrouwen is heengegaan onze…”
God gaf mijn woorden en de woorden van anderen de kracht van de Heilige Geest mee en zo ben je nooit alleen tijdens pastoraat. Vroeger gingen Lambert en ik samen op huisbezoek. Als we naar huis liepen, haalden we soms onze schouders twijfelachtig op en zeiden tegen elkaar: “Nou, ik weet het niet, zou dit gesprek vruchten afwerpen?” Toch hebben we prachtige dingen zien gebeuren, niet door eigen kracht, maar door de Heilige Geest Die erbij was! Zo zal God ook ons ooit binnenhalen, op Zijn tijd, dat geloof ik zeker!
Lees nu nog eens de Bijbeltekst die bovenaan staat.
“Daarom zeg ik U: wees niet bezorgd…”