Knipoog…
Psalm 8 vers 4 t/m 6: “Als ik Uw hemel zie, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren, die U hun plaats gegeven hebt, wat is dan de sterveling, dat U aan hem denkt, en de mensenzoon, dat U naar hem omziet? Toch hebt U hem weinig minder gemaakt dan de engelen en hem met eer en glorie gekroond.”
Heel lang geleden droeg mijn vader een schipperspet, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Daarna een alpino of een hoed, nog later zo’n ribfluwelen hoedje, net als de Cock met c-o-c-k. Boven zijn oren had hij een streep weerbarstige haren die alle kanten op stonden, ik stak dat op de rand van zijn hoofddeksels, maar wat schetst mijn verbazing? De laatste jaren krijg ik ook zulke rare randjes boven mijn oren, terwijl ik nooit iets op mijn hoofd draag! Dit tot ergernis van Sophie, die om de haverklap, als ik wil gaan douchen, met de tondeuse klaarstaat om de onwillige kruintjes te bestrijden. Nog zoiets wonderlijks: als onze dochter begint te lachen, zie ik heel even precies de gelaatstrekken van mijn vader! Ik weet nog iets typisch: de stem van mijn vader, ikzelf en onze zoon klonken/klinken precies hetzelfde! Toen Erik pas de baard in zijn keel had, schrok ik er soms van, het leek of ik mijn vader hoorde! Dit fenomeen gaf door de telefoon bij drie generaties misverstanden: hadden ze nu de vader of de zoon aan de lijn? Deze wonderlijke gelijkenissen zie ik als een knipoog van God: Hij heeft nog altijd plezier in Zijn schepping!
In het scheppingsverhaal lezen we steeds: “En God zag dat het goed was…” Tot Genesis drie, toen ging het goed mis. Die zondeval destijds en de puinhoop die we er sindsdien van maken is natuurlijk verschrikkelijk, daar kunnen we niet omheen. Jezus moest ervoor bloeden om het weer goed te maken. Maar God houdt nog wel van Zijn schepping, God houdt nog steeds van óns, ondanks… vul zelf maar in.
’s Avonds tegen bedtijd zet ik nog wel eens even de tv aan, even kijken wat er is. Eigenlijk een slecht gewoonte, alsof we zelf niets kunnen verzinnen om de tijd door te komen, maar toch… ik kijk dan vaak even naar de zender ‘Love Nature’. Daar worden continue natuurfilms afgedraaid, je kunt midden in een verhaal inschakelen en er weer uitstappen zonder de clou van het verhaal te missen: de wonderbare pracht van Gods schepping! Je ziet de gekste creaturen, echt onvoorstelbaar, allemaal zo vernuftig aangepast aan de omstandigheden!
Ik moet niet té lyrisch worden en wel de werkelijkheid onder ogen zien: in de natuur is het een kwestie van eten of gegeten worden, in feite een afspiegeling van onze maatschappij! Maar toch: als ik de treffende gelijkenissen van mijn voorouders in mijn kinderen terugzie, als ik die schitterende natuurbeelden bekijk, dan kan ik maar één conclusie trekken: God houdt nog steeds van Zijn schepping: “Want zo lief…” Johannes 3 vers 16!
Even twee Bijbelteksten, let op: niet zo lang na de zondeval in Genesis 3: Genesis 8 vers 22: “Voortaan, al de dagen van de aarde, zullen zaaitijd en oogsttijd, koude en hitte, zomer en winter, dag en nacht niet ophouden.” en Genesis 9 vers13: “Mijn boog heb Ik in de wolken gegeven; die zal dienen als teken van het verbond tussen Mij en de aarde.”
Weet je wat ik steeds weer zie,
omdat Hij van generatie op generatie
nooit loslaat wat zijn hand begon?
Zo ook die regenboog:
een knipoog van de Heer!