Vertrouwen…
Zondag 20:
Vraag: Wat gelooft u van de Heilige Geest?
Antwoord: Ten eerste dat Hij samen met de Vader en de Zoon waarachtig en eeuwig God is.
Ten tweede dat Hij ook aan mij is gegeven.
Hij maakt mij door een echt geloof deelachtig aan Christus en al Zijn gaven.
Hij troost mij.
En Hij blijft eeuwig bij mij.
Er staat op internet een ‘schepenlijst van a tot z: alle scheepsnamen van ruwweg de laatste honderd jaar. Een interessante vraagbaak om de geschiedenis van een binnenvaartschip te onderzoeken: met alle mutaties: scheepsnamen, eigenaars en technische geschiedenis. In die lijst staat 59 maal de scheepsnaam ‘Vertrouwen’. Je kan dus we zeggen dat dit woord onder de mensen leeft. Het bezit van of het verlangen naar vertrouwen? Ik denk vooral het laatste.
Ik schreef al eerder over een ontdekkingsreis door mijn lichaam. Mijn geloofsleven komt er ook aan te pas, zoals heel je leven met je geloof te maken heeft!
Ik kan moeilijk of niet twee dingen tegelijk doen. Nu heb ik iets ontdekt: als de dominee tijdens de kerkdienst bidt, doe je als kerkganger twee dingen tegelijk: je hoort het gebed aan, maar je bidt het ook mee! Ik heb al een tijd het gevoel dat er iets ontbreekt aan ‘de gebeden’ in de kerk, maar ik kon er de vinger niet goed achter krijgen: wát mis ik? Is mijn geloof niet goed? Maak ik het emotioneel niet meer mee? Ik voelde me er niet prettig bij, ik schoot tekort. Nu is eindelijk het kwartje, o nee de elf komma zoveel eurocent gevallen: ik kan sinds Parkinson niet meer multitasken! Met moeite krijg ik dat Engelse leenwoord eruit. Ik doe dus niks fout, ik bega geen zonde tijdens ‘de gebeden’, het is geen ongeloof: het komt door Parkinson, ik kan er níets aan doen!
Ik dacht ineens aan Gezang 56 dat we zongen toen we twintig jaar geleden voor het eerst naar de Ichthuskerk gingen om daar eens te proeven: de boodschap was toen duidelijk:
“Ga in het schip, zegt Gij, steek van het strand.
Vaar tegen wind en tij, vaar naar de overkant,
wacht daar op Mij”
We móesten dus gaan! En het was de juiste beslissing, door de Heilige Geest ingegeven!!
Zondag hadden we een preek over zondag 20 uit de Heidelbergse Catechismus. Moet ik het uitleggen? Het staat er zo duidelijk: de Heilige Geest is er altijd, Hij leidt ons altijd!
Nu viel mijn oog op het laatste vers. Eéns zíjn we aan óns ‘laatste vers’:
“Ik ben het, zegt Gij dan. Kom maar met Mij,
mee naar de overkant. Wees maar niet bang, zegt Gij,
hier is mijn hand.”
Dáár mogen we op VERTROUWEN:
Híj neemt ons bij de hand, als wíj tekortschieten, dan komt de Heilige Geest voor ons op!
Het staat klip en klaar in Romeinen 8 vers 26: “En evenzo komt ook de Geest onze zwakheden te hulp, want wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort. De Geest Zelf echter pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen”.
Dus: vertrouw níet op jezelf!
geef je over, en…
laat je meevoeren
óók bij die laatste oversteek:
VERTROUWEN!