Storm…
Psalm 107 vers 29:
“Hij brengt de storm tot stilte, zodat hun golven zwijgen.
Dan zijn zij verblijd, omdat de wateren gestild zijn
en Hij hen naar de haven van hun wens leidde.”
We lazen in de kerk ‘de storm op het meer’: Mattheüs 8 vers 23- 34, maar de preek ging vooral over het tweede deel van de schriftlezing: twee mannen die bezeten waren door demonen en boze geesten die in de varkens voeren.
Ik had storm in mijn hart. Waarom? Och, vaak iets onbenulligs. Soms denk ik een dag later: waar ging het ook alweer over? Dan weet ik het echt niet meer.
De preek ging vooral over de demonen waarmee wíj bezeten zijn of dreigen te geraken. De dominee had het tegen de kinderen over demonen die op internet rondwaren. Is internet alleen gevaarlijk voor kinderen? Nee, dus! De internet-demonen misleiden, lokken, zuigen, trekken, verzwelgen tijd, aandacht, en vooral: communicatie! Er zijn discussies over een minimumleeftijd voor de (a)sociale media. Wat mijn betreft mogen ze de leeftijdsgrens op 80 jaar zetten!
Het gebied waar Jezus in het verhaal vertoefde, was verre van een Biblebelt: ze hoedden daar varkens, niet echt de gewoonte bij Gods volk. Toch ging Jezus erheen. Ik denk aan Johannes 10 vers 16: “Ik heb nog andere schapen, die niet van deze schaapskooi zijn; ook die moet Ik binnenbrengen, en zij zullen Mijn stem horen en het zal worden één kudde en één Herder.”
De kwade geesten in die twee mannen waren bang voor Jezus: “Jezus, Zoon van God, wat hebben wij met U te maken? Bent U hier gekomen om ons te pijnigen?”
Wij vragen het ons ook weleens af: waar ís Jezus? Ik denk ook aan die storm: “…maar Hij sliep. En de discipelen kwamen bij Hem, wekten Hem en riepen: Heere, red ons, wij vergaan!” Wil Jezus ons pijnigen? Nee, natuurlijk niet! Hij was veertig dagen in de woestijn en weet als geen ander wat het is om door kwade machten bedreigd te worden!
Ga daarom naar Hem toe en geef je over: jóuw leven in Zíjn hand.
We zitten in de lijdenstijd: Zijn lijdenstijd, maar ook jóuw lijdenstijd! En dat wijst naar…
Pasen: de opstanding, ónze opstanding!
Het staat eigenlijk allemaal in de slotzang van die ochtend:
“Als ik bedenk dat Jezus zonder klagen
tot in de dood gegaan is als een Lam.
Sta ik verbaasd
dat Hij mijn schuld wou dragen
en aan het kruis mijn zonde op zich nam.
Dan zingt mijn ziel
tot U o Heer mijn God
Hoe groot zijt Gij,
hoe groot zijt Gij”
O ja, dit zei die dominee ook nog: “We horen het aan het begin van elke kerkdienst, maar luisteren we wel en hóren we het ook?
Genade zij u en vrede, van Hem…”