Berg…
Psalm 121 vers 1: “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal.”
Ongeveer vijftig jaar geleden trokken wij, een goede vriend en ik, in een hoogbejaarde besteleend door Frankrijk. Zo’n simpel autootje is erg handig: slaapzak, tentje en een gasbrandertje achterin en hoppeta: rijden. Je kon zelfs achterin slapen. Ook handig: je zette één palletje om en je pakte er zo de twee stoelen uit waarop je buiten kon zitten . Het was wel een spannende reis, want het trouwe beestje was een beetje levensmoe. We parkeerden ’s avonds het liefst op een helling, want de accu was ’s morgens leeg en dan hoefden we hem niet aan te duwen. De koppeling was een beetje sleets, bij het optrekken moest je op een speciale manier het koppelingspedaal bedienen, anders dreigde de motor er door heftige schokken uit te vallen. Het was daarom extra spannend om met het ouwe beestje de Mont Ventoux te beklimmen, met een helling van 11%!
Ik vond op internet de volgende beschrijving over die iconische Tour de France-berg:
“Het klimaat bij de Mont Ventoux is extreem en gevarieerd: de lagere delen hebben een mediterraan klimaat met warme zomers en milde winters, terwijl de top alpine omstandigheden kent, met veel wind (de mistral), grote temperatuurverschillen (tot 15°C koeler dan beneden) en zelfs sneeuw in de winter, ondanks de zonnige Provence-ligging. Het weer kan plotseling omslaan, dus controleer altijd de weersverwachting…”
Ook toen hingen er donkere dreigende wolken om die berg, maar: de top stak er bovenuit, prachtig in het zonlicht! Ja, precies: Psalm 121 vers 1!
Onderweg naar boven kwamen we in die bewolking terecht: een dikke grauwe sluier: geen zicht en bitter koud. Geen bergtop meer te zien, maar bovenaan… we zágen het níet, maar we wísten het wél: de zonnige bergtop die we uiteindelijk bereikten, mét dat ouwe eendje!
Dit avontuur is natuurlijk een schoolvoorbeeld van een gemiddeld mensenleven. Ook in ons dagelijks leven: ‘controleer áltijd de weersverwachting…’ Zó wandel je in prachtig zomerweer, zó zie je donkere wolken samenpakken en komt er uit het niets een gemene bui! En dán die zonnige bergtop in gedachten houden, dán erop vertrouwen dat God ook jóu naar die top leidt, midden in dat noodweer!
Als jij in een vreselijke bui worstelt, die steile berg op, bedenk dan dat je onderweg bent naar die zonnige bergtop! God gaat met je mee!
Er schieten me een paar flarden van een opwekkingslied te binnen:
Ik bouw op U, mijn Schild en mijn Verlosser.
Niet eenzaam ga ik op de vijand aan.
Sterk in Uw kracht, gerust in Uw bescherming,
ik bouw op U en ga in Uwe naam.
Gelovend ga ik eigen zwakheid voelend.
En telkens meer moet ik Uw kracht verstaan.
Toch rijst in mij een lied van overwinning,
ik bouw op U en ga in Uwe naam.
Weet je het nog? Psalm 121 gáát om dat éne zinnetje: “…uw ziel zal Hij bewaren.”
Toen we met die oude eend de Nederlandse grens passeerden, kreeg het ouwe trouwe wagentje voor één keer superbenzine: hij had het verdiend, hij had ons thuisgebracht!
Nu wíj nog die berg op…