Toevallig…
Lucas 10 vers 31: “Toevallig kwam er een priester langs diezelfde weg, en toen hij hem zag, ging hij aan de overkant voorbij.”
We zijn een weekje ouderwets aan het kamperen. Nou ja, wat heet. In een luxe tent met ledikanten en een eethoek, wc en douche ernaast. Alleen cv ontbreekt en dat missen we ’s avonds node. Maar nu zit ik comfortabel op de zonnige veranda met uitzicht op een grasveld, begrensd door struiken. Daarachter is een ronde vijver van pakweg 25 meter doorsnee, maar daar is hiervandaan niets te zien, alleen te horen. Het lijkt dus op een hoorspel. Die had je vroeger op de radio. Alleen de oude knarren onder ons weten misschien nog van de spannende detectiveserie ‘Paul Vlaanderen’: iedereen zat sidderend aan de radio gekluisterd!
Nu míjn hoorspel: ik hoor zo nu en dan het nijdige gekef en gespetter van een meerkoet. Ik hoor het angstige gekuch van een fuut. Ik hoor soms ook gepiep van jonge futen, als van een plastic badeendje waar je in knijpt. De vijver is eigenlijk te klein voor twee gezinnen en dat levert schermutselingen op. Ik stel me de driftige meerkoet voor als Poetin en laten we zeggen: fuut Zelensky. Meerkoet Poetin zwemt brutaal het territorium van Zelensky binnen.
Er vliegt een reiger over met een onbehouwen krijs: vriend Trump!. Hij zweeft naar beneden en landt waarschijnlijk ergens aan de rand van die vijver. Ik stel me voor dat hij zich niets aantrekt van de grensgeschillen van het gepeupel en met smaak een meetkoetjong en een piepklein fuutje met twee bobbels in zijn lange keel naar binnen werkt.
Het is begin mei: de maand van oorlogsverhalen: hoe Hitler eind jaren 30 zijn imperium opbouwde en voorzichtig beginnend en achteloos een landje inpikte. En de wereld keek toe, dus Hitler ging dóór… tot hij bijna heel Europa had. Het transport van Joden kwam op gang. De Nederlandse gemeenten en de politie hielpen er braaf aan mee.
Er is nog niets veranderd: Oekraïne wordt vernietigd, de Gazanen worden uitgemoord en uitgehongerd. Het zal Netanyahu en Hamas een zorg zijn hoe het met de arme mensen die er niet om vragen afloopt. De VN beraden zich over stappen. Europa heft een strenge vinger. Trump krijgt dollartekens in zijn ogen: Miami Beach aan de Middellandse zee en mineralen uit Oekraïne. Kortom: ze dronken een glas en ze deden een plas en alles bleef zoals het was.
Maar wíj, wat kunnen wíj daaraan doen? Ik wil het dichterbij houden. Ik denk aan een onvervulde kinderwens, ik denk aan alleengaanden, tegen wil en dank, of niet. Ik denk aan een jarenlang slepende ziekte. Ik denk aan rouw: de leegte blíjft. Ik hoorde laatst iemand zeggen: “Het gemis wordt alleen maar erger als je ouder wordt.” Hoe gemakkelijk vergeten wij. Hoe ondoordacht doen wij anderen zeer, die denken: je most eens weten…
Wereldpolitiek begint bij jóu: niet gemakkelijk aan de overkant voorbij gaan, niet voorbij gaan aan het kruis van onze naaste. Niet gezellig babbelen over ónze zegeningen, terwijl…
Wereldpolitiek begint met mede léven, mede líjden: wie is mijn naaste?
Wereldpolitiek begint met het grootste gebod: heb God lief én heb uw naasten lief.
Ik begon over een nijdige meerkoet, ik eindig met…
Gods boodschappen liggen voor het óprapen,
áls je maar kijkt en luistert!
Toevallig? Nee, toeval bestaat niet.
Had de nieuwe Paus het nou ook over naastenliefde voor arme en lijdende medemensen?
Maar toen had ík dit al…
Ja, dat zég ik: toeval bestáát niet!