David…
1 Samuel 17 vers 26b: “…wie is deze onbesneden Filistijn wel, dat hij de gelederen van de levende God durft te honen?”
“Wat drijft de volken, wat bezielt ze toch? Wat is de waanzin toch die zij beramen?
De groten staan gewapend tot de slag, de machtigen der wereld spannen samen.
’t is tegen het gezag van God den Heere en tegen zijn gezalfde vorst gericht:
Komt, zeggen zij, laat ons hun banden scheuren, tot alle macht in onze handen ligt.”
Door het zingen van Psalm 2 vers 1, alweer twee weken geleden, wil ik nu het tegenovergestelde van de vorige Geest-drift belichten: oorlog en geweld.
Meestal ben ik niet zo ad rem, soms, als ik me op mijn gemak voel, wel. Er kwam een vrouw met een klok het repaircafé binnen en sprak enigszins opgewonden: “Mijn klok blijft slaan, wat moet ik daaraan doen?” Mijn antwoord luidde: “Terugslaan, en flink hard!”
Eigenlijk was het geen goed advies en ik heb het probleem met die klok dan ook op zachtzinniger wijze opgelost. Ik ben helemaal geen type dat gauw terugslaat, verbaal of non-verbaal, integendeel, ik heb de neiging weleens te veel van anderen te slikken en mezelf te veel weg te cijferen: ik zou soms wat meer voor mezelf op moeten komen!
Ik ben zowat een halve eeuw geleden in militaire dienst geweest. De wereldpolitiek was nog overzichtelijk, we hadden maar één vijand: Rusland en ik bedenk nu dat er nog niet zo héél veel veranderd is. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er toen niet zo mee bezig was waarvoor ik oefende: het doden en verminken van medemensen. Toch zou ik het nu, ondanks sterke tegenargumenten, weer doen, denk ik, ik ben voorzichtig. De geschiedenis toont helaas aan dat we normen en waarden en ook vrijheid van godsdienst voor onszelf en voor (verre) medemensen moeten verdedigen. Hierboven staat een uitspraak van David die zich boos maakte op iemand die zijn God en zijn volk bespotte en aanviel. Juist hier zie je waarom er soms gevochten moet worden. Wij leven sinds de zondeval in een wereld waarin veel gebeurt waartegen we wel móeten vechten!
Maar toch, als ik beelden zie van oorlog, dan denk ik: wat een wáánzin en snap ik niet dat een weldenkend mens dat kán, maar waarschijnlijk ben je dan al lang niet weldenkend meer. Dus of ik het echt zou kunnen… ik weet het niet, maar toch, soms móet het, zijn we het verplicht.
Jezus kon er ook wat van, ik denk aan de tempelreiniging in Johannes 2 vers 15: “En nadat Hij een gesel van touwen gemaakt had, dreef Hij ze allen de tempel uit, ook de schapen en de runderen. En het geld van de wisselaars wierp Hij op de grond en de tafels keerde Hij om.” Dat is toch behoorlijk gewelddadig te noemen, al dat is het nog géén moord en doodslag.
Maar Jezus leert in Lukas 6 vers 29: “Bied hem die u op de ene wang slaat, ook de andere...” Ik denk aan het lijdensverhaal: Jezus bood zijn andere wang aan: Zijn lijden en sterven, voor óns! Hij hoefde maar met Zijn vingers te knippen en het was over geweest!
Maar mogen wij geweld gebruiken? David deed het ook, maar vorige week zongen we:
Samen in de naam van Jezus
heffen wij een loflied aan.
Want de Geest spreekt alle talen
en doet ons elkaar verstaan.
Samen bidden, samen zoeken
naar het plan van onze Heer…
Is dat niet beter? Dan kom ik toch weer bij die vorige Geest-drift!
Maar als nou niemand luistert, dan…