Genade...
Markus 10 vers 37 en 38: “En zij zeiden tegen Hem: Geef ons dat wij mogen zitten, de één aan Uw rechter- en de ander aan Uw linkerhand, in Uw heerlijkheid. Maar Jezus zei tegen hen: U weet niet wat u vraagt. Kunt u de drinkbeker drinken die Ik drink?”
Er lopen tegenwoordig steeds meer oude mensen rond die op hoge leeftijd nog gezond en fit zijn. Een heleboel oude knarren reppen zich zelfs met duizelingwekkende snelheid voort op elektrische fietsen. Je houdt je hart vast! Toen ik ooit met bezoek aan ouderen begon, maakte ik een keer de fout om te zeggen: “U bent 80 geworden, nu komt u in aanmerking voor extra huisbezoek.” Oei, oei, ik kreeg de wind van voren: “Ik ben geen oud zielig mens!”
Een zegen hoor, maar er moet me wel iets van het hart: als die oude wagens ooit gaan kraken, dan is Leiden in last: men ontdekt ineens dat het leven eindig is, dat je kunnen beperkt kan worden. Iedereen wil wel oud wórden, maar niemand wil oud zíjn! Oud en ziek zijn is taboe, we lijken wel verwende kinderen, stampvoetend: “Ik wíl niet oud zijn! Er zijn zelfs mannen die hun haar verven of een toupetje op hun hoofd zetten om er vooral niet oud uit te zien!
Ik heb in mijn leven al aardig wat meegemaakt, al zeg ik het zelf. Nee, daar ben ik niet trots op, maar toch ervaar ik het soms als een zegen. Als ik sommigen hoor praten denk ik weleens: wat moet jij nog veel leren, en dan voel ik me rijk!
Ik zag laatst een andere kant van het leven: Rudi Vranckx, een Vlaamse journalist die altijd de rouwrandjes van de maatschappij opzoekt, trok rond in een gebombardeerde woonwijk in Oekraïne. Ze scharrelden door een half verwoest flatgebouw, tussen puin, resten huisraad en speelgoed: een dode surrealistische wereld, als in één seconde bevroren. Er hing een lijklucht omdat de stoffelijke resten pas weken later geruimd konden worden.
Hij interviewde een bejaarde vrouw. Toen de bom op hun flat viel, kon ze nog net ontsnappen. Haar man, dochter en schoonzoon waren onder het puin bedolven. Haar kleindochtertje had het ook overleefd: zij stond erbij met doodse starende ogen. De vrouw zei: “Ik zal niet meemaken dat mijn kleindochter opgroeit, ik ben 78 en door het gebeuren is mijn gezondheid er niet beter op geworden.” Zij had in enkele minuten geleerd wat eindigheid en beperking inhoudt. Zij belichaamde de kern van oud zíjn, of in een paar tellen oud wórden: geen toekomst meer, geen verleden meer, er rest haar alleen nog overleven, zolang God het haar nog geeft. Misschien is ze opgelucht als God haar haalt, maar hoe dan met die kleine meid…
De discipelen Jakobus en Johannes hadden andere ambities: een erebaantje bij Jezus, als Hij Koning zou worden. Ze lijken wel verwende kinderen, beschamend! Jezus vroeg terecht: “Kunt u de drinkbeker drinken die Ik drinken zal?” De discipelen antwoordden notabene: “Dat kunnen wij!” Ze hadden geen flauw benul waar ze het over hadden!
Ik kan nog steeds weinig prikkels verdragen en ik verwacht daar eerlijk gezegd weinig of geen verbetering meer in. Ik heb geleerd om ermee te leven. Ooit schreef ik in mijn meest dierbare gedicht: ”De Landman snoeit, met pijn, de rank draagt dan meer vrucht.” Nu lees je zo’n vrucht. Ik heb met vallen en opstaan geleerd wat de woorden betekenen die Paulus met ‘een doorn in zijn vlees’ aan de Korintiërs schreef: “Maar God heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen.”
Ouder worden betekent inleveren. Probeer te accepteren en te relativeren. Wees dankbaar
voor de zegeningen die God je al gegeven heeft. Bid om kracht, dan kríjg je het ook, en vergeet niet: Jezus dronk die drinkbeker al leeg. Voor óns!